|
Rachunek sumienia nie tylko dla ekologów
| Ekologia zaczyna się od nawróconego, zakochanego w Bogu i Jego stworzeniach serca. Rachunek sumienia nie tylko dla ekologów Do spowiedzi przygotowujemy się przeprowadzając rachunek sumienia. Często jednak zdarza się nam pomijać pewną sferę, która w rzeczywistości jest nam bardzo bliska.. pomijamy relacje przyrodą. Tymczasem nasze pojmowanie matki ziemi, stosunek do wszelkiego istnienia dużo mówi o naszym nawróceniu. Ekologia zaczyna się od serca. Bez przemiany serca, nawrócenia swego myślenia i działania w stosunku do Boga, siebie, bliźniego i całego świata, nie ma mowy o autentycznych i trwałych owocach rachunku sumienia. Przedstawiony tu rachunek sumienia jest, oczywiście, jedynie rozszerzeniem naszych tradycyjnych rachunków sumienia, a nie ich alternatywą. Podane poniżej pytania nie wyczerpują ludzkich możliwości grzechu w sferze ekologii. Są jedynie wprowadzeniem w obszar własnego sumienia. Podział na trzy części ma pomóc w uświadomieniu sobie kierunku, w którym ma iść nawrócenie. Grzech, zaniedbanie może dotyczyć relacji z Bogiem, samym sobą i całym stworzeniem. Pytania mają za zadanie pomóc w weryfikacji własnych postaw wobec rzeczywistości, ukazać obszary potrzebujące nawrócenia myślenia, odczuwania, działania. I
„Zakłócenia równowagi, na które cierpi dzisiejszy świat w istocie wiążą
się z bardziej podstawowym zachwianiem równowa¬gi, które ma miejsce w
sercu ludzkim” (Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie
współczesnym).- Czy uznaję Boga za Stwórcę, Ojca, Dawcę życia i istnienia? - Czy pogłębiam swoją relację z Bogiem? - Czy dziękuję Bogu za dar życia? - Czy przez piękno zawarte w przyrodzie uczę się dostrzegać Boga, jej Stwórcę? - Czy w swoim działaniu uznaję wyższość i mądrość woli Boga nad własnymi planami? - Czy dziękuję Bogu za otrzymane talenty, czy dobrze z nich korzystam? - Czy współpracuję z łaską Boga w budowaniu lepszego świata? - Czy Pismo Święte jest dla mnie księgą życia, czy traktuję je jako słowo Boga do mnie? II
„Czy ów postęp, którego autorem i sprawcą jest człowiek czyni życie
ludzkie na ziemi pod każdym względem ‘bardziej ludz¬kim’, bardziej
‘godnym człowieka’? Pytanie to muszą stawiać so¬bie wszyscy ludzie…”
(Jan Paweł II, Redemptor Hominis, nr 15).- Czy i w jaki sposób kształtuję swoją wrażliwość na potrzeby bliźniego, na cierpienia człowieka? - Jak oceniam wartość siebie i innych ludzi? Czy stawiam bogactwo duchowe nad bogactwo materialne, czy też jestem nastawiony jedynie na korzyść własną i konsumpcję? - Czy dbam o własne zdrowie? Czy w miarę możliwości prowadzę zdrowy tryb życia (sport, zdrowe jedzenie, odpoczynek)? - Czy rozwijam u siebie poczucie piękna przyrody i dbałość o jego zachowanie? Czy uczę się obserwacji świata przyrody? - Czy korzystam z dostępnej wiedzy, informacji na temat otaczającego mnie środowiska? Czy rzetelnie dochodzę prawdy o zagrożeniu środowiska? - Czy korzystam świadomie z danych mi dóbr naturalnych? - Czy czuję się odpowiedzialny za otaczający mnie świat, za ekologię mego serca, domu, środowiska życia, pracy? - Czy staram się patrzeć perspektywicznie? Czy kształtuję swą wyobraźnię? Czy jestem w stanie zobaczyć możliwe dobre i złe skutki mych wyborów, działań i postaw? III
„Chrześcijanie nie sądzą, jakoby dzieła zrodzone przez przemysłowość i
sprawność ludzi przeciwstawiały się potędze Boga, przeciwnie, są oni
przekonani, że zwycięstwa rodzaju ludzkiego są oznaką wielkości Boga i
owocem niewypowiedzianego Jego planu. Im zaś bardziej potęga ludzi
rośnie, tym szerzej sięga odpowie¬dzialność zarówno jednostek, jak i
społeczeństw” (Konstytucja dusz¬pasterska o Kościele w świecie
współczesnym, nr 34).- Czy przykładem i słowem uczę innych postawy szacunku dla wszelkiego życia jako daru od Boga? - Czy wobec świata stworzonego nie zachowuję się jak pan i rządca? Czy kształtuję swoją postawę brata i odpowiedzialnego gospodarza? - Czy korzystając z bogactw przyrody pamiętam, że są one do¬brem wspólnym wszystkich ludzi i pokoleń, które przyjdą po nas? Czy nie dopuszczam się rozrzutności i marnotrawstwa? - Czy jestem opiekuńczy wobec tych, za których jestem odpowiedzialny, których kocham, którzy są pod moją opieką? - Czy jestem świadkiem i nauczycielem postawy odpowiedzialności i troski o wszelkie stworzenie? Czy zachęcam innych do obserwacji przyrody? - Czy szanuję życie ludzkie od poczęcia do naturalnej śmierci? Czy nie jestem zwolennikiem aborcji, eutanazji? - Czy człowieka przedstawiam tylko w aspekcie biologicznym pomijając wymiar duchowy? - Czy szanuję ciało swoje, bliźnich? Czy nie niszczę życia przez przemoc, nałogi, używki, niedbałość o zdrowie, nieprzestrzeganie zasad higieny i bezpieczeństwa? Czy np. nie skazuję bliźnich na wdychanie dymu tytoniowego? - Czy wskazuję na zależność zdrowia fizycznego i psychicznego człowieka od czystości środowiska przyrodniczego? - Czy nie bagatelizuję sprawy ochrony środowiska, poszanowania życia człowieka i wszelkiego istnienia? Czy problem zagrożenia środowiska nie uważam za wymyślony, a troskę o ochronę przyrody za przejaw maniactwa i nadwrażliwości? - Czy stosuję do budowy mieszkań materiały nieszkodliwe dla zdrowia ludzi? Czy niszczę zieleń na terenie budowy lub czy nie zmieniam szkodliwie warunków środowiskowych? - Czy niepotrzebnie nie wycinam drzew i krzewów? Czy nie wypalam trawy na łąkach i miedzach? - Jak gospodaruję we własnym domu, w moim otoczeniu, za które jestem odpowiedzialny? - Czy nie wyrzucam w niedozwolonych miejscach śmieci, odpadów, resztek środków ochrony roślin? - Czy używam nawozów i środków ochrony roślin prawidłowo co do ilości i terminu zabiegu? Czy nie zatruwam przyrody ściekami z gospodarstwa i domu? - Czy nie niszczę równowagi przyrodniczej przez nieprzemyślane melioracje? - Jaki jest mój stosunek do zwierząt, roślin, których nie znam? Czy staram się poznawać moje otoczenie? - Czy nie zadaję cierpień zwierzętom np. przez zbyt ciasne pomiesz¬czenia, niedokarmienie itd.? - Czy przestrzegam i wymagam przestrzegania w lesie, na szlakach i ścieżkach turystycznych zachowania spoko¬ju, niezaśmiecania, chodzenia według oznaczonych tras, niezbierania bez potrzeby roślin i zwierząt? - Czy nie zostawiam po sobie śmieci, nie palę ognisk ani papie¬rosów w miejscach wyraźnie zabronionych? - Czy czas urlopu spędzam w spokoju koniecznym do odpoczynku własnego oraz innych ludzi? - Czy nie niszczę bezmyślnie przyrody, np. przez niepotrzebne zrywanie roślin, płoszenie i zabijanie zwierząt, niszczenie jaskiń, skał przez odłupywanie kawałków, wykonywanie napisów? - Czy dbam o dobry stan techniczny pojazdów, aby nie był źródłem nadmiernego hałasu i spalin? Czy przestrzegam zakazów wjazdu do lasu? Czy nie parkuję na zieleńcach, nie myję pojazdu w rzece, nie spuszczam oleju do kanalizacji? - Czy staram się tak kształtować moją pracę, aby nie tylko nie szkodziła środowisku, ale przynosiła mu korzyść (np. przez wymyślenie, co zrobić z odpadami...)? - Czy nie jestem jednym z drobnych, ale skutecznych niszczy¬cieli Ziemi przez niepotrzebny hałas, deptanie traw¬ników, beztroskie śmiecenie, łamanie gałęzi, rwanie ziół i kwiatów, płoszenie ptaków, wrogość do zwierząt i inne niszczycielskie czyny? Opr. zbiorowe uczestników Ruchu Ekologicznego św. Franciszka z Asyżu (REFA) |
[ Strona do wydruku ] 
[ Powiedz przyjacielowi ]
|
|
| Powrót do kategorii | Powrót do strony głównej artykułów |
|